Bijna de helft van de paarden op concours loopt stijf/kreupel

sport-361652_1280De bizarre uitkomst van een onderzoek naar kreupelheid: Bijna de helft van de onderzochte sportpaarden bleek kreupel of stijf te zijn, terwijl de eigenaren in de veronderstelling waren dat hun dieren in goede conditie waren. Dit betekent dus ook dat bijna de helft van de paarden kreupel loopt op concours. Daar schrik je van hé?

Persoonlijk vind ik het dubbel wat ik hier nu van moet vinden. Aan de ene kant ben ik blij dat het nu eindelijk ook eens op papier staat, omdat op concoursen waar ik kom ik zelfs weinig paarden tref die soepel en in tact lopen. Dit verontrust en verbaast mij iedere keer weer. Je zou toch zeggen dat een jury hier ook op moet letten, maar als zelfs die het niet zien of niet (h)erkennen, dan is de ruiter ook in de veronderstelling dat zijn/haar paard goed loopt.

Ik wil hier geen ruiters veroordelen, want juist aan goede instructie en goede jury’s lijkt een groot gebrek. Ik ben absoluut van mening dat de meeste ruiters het beste willen voor hun paard en denken op de goede weg te zijn.

Het is erg jammer dat pas wanneer een paard peesblessures, schouderblessures, artrose of bv gedragsproblemen krijgt, er dan pas wordt gekeken naar de oorzaak. En gek genoeg zelfs dán vaak nog niet eens. Meestal wordt alleen het gevolg bestreden.

Osteopaten en fysiotherapeuten worden steeds vaker ingeschakeld. Dit vind ik een positieve verandering. Alleen zou ik ook graag zien dat osteopaten en fysiotherapeuten meer samen zouden mogen werken met instructeurs. Omdat een osteopaat of fysio inschakelen vaak een heel goed idee is, maar er ook goed moet worden gekeken naar de manier van trainen van het paard. Op die manier kun je namelijk heel veel blessureleed voorkomen. Maar dan moet de kennis de gemiddelde instructeur wel omhoog natuurlijk.

Bij mij komen vaak ruiters die met de handen in het haar zitten omdat ze helemaal vast zijn gelopen met hun paard. Het is jammer dat het zover moet komen, maar ik ben altijd allang blij dat de liefde voor hun paard zo groot is dat ze bereid zijn om alles helemaal anders te willen doen. En altijd ontdek ik weer een groot gebrek aan kennis dat ervoor heeft gezorgd dat ze zo zijn vastgelopen.

Jaren geleden was er eens een ruiter die zijn hele leven paard had gereden en nu op zijn sterfbed lag. Hij was inmiddels 90 jaar. Hij zei: ‘Ik kan nog niet half zo goed rijden als ik zou willen. Ik heb een extra leven nodig om een goede ruiter te kunnen worden’. Hij was gedurende zijn leven tot de ontdekking gekomen dat hoe meer hij leerde, hoe meer hij ontdekte dat er nog meer te leren viel. Dat is het mooie van paardrijden. Je bent nooit uitgeleerd. Er valt heel veel te leren, maar bovenal is basiskennis iets wat bij veel ruiters, instructeurs en juryleden ontbreekt.

 

© Copyright Tussen Ruiter en Paard

 

< vorige blog

> volgende blog

Verwante blogs

#77 Blog Houding & Zit Het is slecht gesteld met de kennis van juryleden   Ik zou er graag voor willen opperen om de rij- en trainingsstijl aan te pakken op de KNHS w...
#48 Blog Houding & Zit Hoe voorkom je spanning bij je paard op concours? 7 belangrijke tips     Een goede voorbereiding is het halve werk. Ontbreekt het je aa...
Een aangesnoerde sperriem doet meer kwaad dan goed Loopt jouw paard met z'n mond open tijdens het rijden? Dit is iets wat de jury afstraft als verzet, dus in de proef wil je dit al zéker niet zien.Wa...
De transformatie van het kreupel lopende paard Enkele jaren geleden werd ik benaderd door een amazone wiens paard diverse lichamelijke problemen bleek te hebben. Het paard was al compleet doorgelic...

Geef een reactie