Goede ruiters vallen niet van hun paard

De afgelopen weken lig ik min of meer uit de roulatie. Gelukkig kan ik nog steeds teksten schrijven en geef ik hier en daar wat lessen. Wat er is gebeurd? Vorige week maandag ben ik enorm van mijn paard geklapt, voor het eerst in al die jaren dat ik haar heb. Dat is inmiddels al 9 jaar, waarvan ik haar nu 5,5 jaar rij. Had er zelfs nog nooit half naast gelegen, ook niet tijdens het beleren. Überhaupt was het al 10 jaar geleden dat ik voor het laatst zo’n smak heb gemaakt. Deze keer was alles anders. Ik was aan het rijden in de wei, zoals ik veel vaker doe. Tussen het werken door wilde ik eventjes rijden, hoewel mijn paard vooraf al aangaf dat dit eigenlijk niet zo’n goed idee was. Ze was te wakker en te alert. Mijn paard is typisch zo’n dier dat je niet iedere dag kunt rijden. Je moet per dag bekijken wat wijsheid is. De ene dag kan ik prima met haar in haar eentje op een ontspannen buitenrit, terwijl ze de volgende dag onder het zadel gelijk al steigert. Normaal kijk ik altijd goed hoe ze in haar vel zit, maar ook hoe ik zelf in mijn vel zit. Hoe ik me voel, daarin spiegelt mijn paard me enorm. Ben ik gefrustreerd, dan staakt mijn paard direct. Ben ik lekker ontspannen, dan is zij het ook. Ben ik niet geconcentreerd, dan heb ik een vreselijk kijkerig paard dat zich laat zich als een ware drama queen. Tijdens d’r hengstigheid is ze standaard niet te rijden en ook volle maan heeft grote invloed, heb ik pas recent opgemerkt. Een erg gevoelig dier, dus.

BOEM daar lag ik

Vorige week maandag was het eigenlijk niet verstandig om te gaan rijden. Ik was moe, niet geconcentreerd en mijn paard was aan de longe al vreselijk sensibel. Dat maakte wel dat ze geweldig goed liep. Ze was een veertje in m’n handen. Het opzadelen en rijden ging de eerste 20 minuten prima. Ik merkte dat ze niet de focus bij mij had. Ik had de focus ook niet bij haar, eerlijk gezegd. Bij de buren, een meter of 30 verderop, viel er iets. Dat was voor mijn paard de aanleiding om 90 graden te draaien en een volle rodeo in galop in te zetten. Ik zat er totaal flabbergasted op. Wist niet wat me overkwam. Ik bleef nog lang genoeg zitten om te bedenken dat het eigenlijk geen goed idee zou zijn om eraf te vallen. Vanwege mijn slechte botkwaliteit en arm waar alle lymfeklieren uit zijn gehaald. Er was geen houden meer aan, dus ik wist dat ik er toch af zou gaan vallen. Ik bedacht me dat ik mijn hoofd en linkerarm in ieder geval zou moeten ontzien. Ineens BOEM daar lag ik. Het was zeker 10 jaar geleden dat ik voor het laatst de grond had gevoeld. Hij was hard. Een flinke pijnscheut schoot door m’n slechte arm. Ik was er dan wel niet op gevallen, maar had uit automatisme toch geprobeerd de teugels letterlijk in handen te houden. Het had niet geholpen. Verdwaasd en licht in m’n hoofd lag ik op de grond, vooral vanwege de pijn in m’n arm. Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon bij me. Hulp was al snel ter plaatse. Een bezoekje aan de huisarts wees uit dat er niets ernstigs was gebeurd. Wel een zware kneuzing in m’n been opgelopen, waardoor ik nog steeds genoodzaakt ben om regelmatig even m’n been hoog te houden.

Een onbetrouwbaar paard?

0k9b2124Waarom ik deze ervaring met jullie deel? Vooral eigenlijk omdat ik me eenmaal op de grond realiseerde dat ik totaal geen angst op had gebouwd. Ik begreep gelijk compleet waarom het was gebeurd. Dat was het eerste gevoel dat in me op kwam. Ik wist de oorzaak, namelijk dat ik onvoldoende geluisterd had naar signalen die er vooraf al op wezen dat het rijden geen goed idee was. Ik weet hoe de signalen te herkennen en hoe ik het de volgende keer beter aan zou kunnen pakken. Mensen om me heen zeggen dat mijn paard onbetrouwbaar is. Daar ben ik het niet mee eens. Ik vind haar nog steeds even betrouwbaar als voorheen.

Soms moet je hard op je snuit vallen

Zou ik misschien niet liever een gemakkelijker paard hebben? Nee, ik zou me echt kapot vervelen. Het gaat mij niet om hoe makkelijk alles gaat, maar om het creëren van een band. Die band die is er. Doorgaans komt ze er hinnikend aan als ze me ziet en vertrouwt ze me blind in spannende situaties. Maar dan moet ik wel de leider zijn die ik verwacht word te zijn. Als ik al niet naar mezelf luister, dan kan zij ook niet naar mij luisteren. Logisch eigenlijk… We gaan vaak 3 stappen vooruit en vallen er weer 2 terug. We gaan dus hoe dan ook altijd 1 stap vooruit.

Een goede ruiter valt niet van het paard? Juist door vallen en opstaan leer je ongelooflijk veel. Ik wil niet zeggen dat ik een goede ruiter ben, maar je kunt niet alleen positieve ervaringen ervaren om zo een goede ruiter te worden. Soms moet je hard op je snuit vallen om te leren.

<vorige blog

>volgende blog

Verwante blogs

Leg de dressuursport als wedstrijdsport aan banden Best een kritisch onderwerp dit keer, waar waarschijnlijk iedere ruiter wel een mening over heeft. Op zich ben ik niet tegen de paardensport, maar wel...
#80 Blog Houding & Zit Dé oplossing voor weg vliegen en blokkeren   Een tijdje geleden kreeg ik de vraag van een amazone om langs te komen. Haar paard reageerde nauwe...
#73 Blog Houding & Zit Zadelmak maken op het randje van de afgrond     Het lijkt aardig ingeburgerd in de ruiterwereld: Wanneer je een jong paard hebt, dan ma...
Los durven laten vraagt veel vertrouwen (Lees hier het eerste deel) De eerste stap voor hun beide was om aan de slag te gaan met het bekken van het paard. Het zou een enorme sprong voorui...