Waarom een schriktraining niet werkte bij het paard dat angstig gedrag vertoonde

10303295_631987573555221_6480587222424522311_nAls een paard erg schrikachtig reageert op de omgeving wanneer je in een binnenmanege rijdt, is dan het volgen van een schriktraining dat wat voor de hand ligt? Via e-mail werd ik benaderd en werd me dit probleem uitgelegd. Het betreffende paard reageerde erg schikachtig tijdens de les en de amazone moest het paard dan ook goed bij zich houden, want het kon zomaar er vandoor vliegen en daarbij een paar fikse bokken geven. Ik raadde haar aan om eens bij mij langs te komen met haar paard.

 

Ik had diverse ‘enge’ dingen klaar gezet in de bak om te zien hoe het paard daarop zou reageren. Omdat het paard de bak niet kende stelde ik voor om het dier even los te doen en te observeren hoe het reageerde. Met dat het paard in de bak kwam had hij onmiddellijk de aandacht voor de ‘enge’ dingen. Hij liep erheen, rook eraan, wandelde tussen diverse obstakels door en zag langs de bakrand een paar lekkere sprietjes gras om te gaan eten. Niet een typische reactie die past bij een angstig paard. Het was onmiddellijk duidelijk dat dit een heel zeker paard was, een paard dat niet snel onder de indruk was. Heeft het dan zin om een schriktraining te gaan doen? Op zich is een schriktraining altijd erg leerzaam, maar de amazone kwam bij mij met een specifiek probleem en juist dat probleem wilden we aanpakken. Als het paard niet snel onder de indruk was, waarom reageerde het dan zo heftig om wat er om hem heen gebeurde? Ik stelde voor dat de eigenaresse even met het paard aan de leadrope zou gaan lopen door de bak. Een gekke opdracht zou je misschien denken, want iedereen kan toch lopen met zijn paard? Ik wilde alleen zien hoe het paard reageerde op haar tijdens het lopen. Het paard volgde op gepaste afstand, stond stil wanneer zij stopte en volgde haar braaf overal. Je zou kunnen constateren dat het contact op de grond dus prima verliep, maar niets was minder waar. Het dier volgde namelijk wel, maar had totaal geen interesse voor de eigenaresse. Het dier was met de hele omgeving bezig, behalve met haar. Dat was dus duidelijk hét probleem. Als een paard geen interesse heeft voor jou, dan gaat het gewoon z’n eigen gang. Hoe kregen we dit paard dan zover dat het interesse in de eigenaresse ging tonen? Om het paard geïnteresseerd te laten zijn, moet je als teamgenoot iets te vertellen hebben.

 

Ik legde het haar als volgt uit: “Stel, je volgt een cursus samen met een groep anderen. Je had hoge verwachtingen van de cursusleider, maar al snel blijkt dat je niets nieuws zult gaan leren tijdens deze dag. Luister jij dan nog geïnteresseerd naar wat deze te vertellen heeft? Ja, misschien een paar minuten, maar al snel zullen je gedachten afdwalen en moet je moeite doen om nog te kunnen luisteren. Je hebt het idee dat je je tijd verdoet. Precies zo werkt het met dit paard. Hij vindt niet dat er een reden is om te luisteren, dus trekt hij gewoon zijn eigen plan”.

 

Ik zette de bak voor de helft af met een touw, zodat we een roundpen-achtig idee kregen. Het plan was om te gaan loswerken middels de Freestyle methode. De eerste minuten reageerde het paard erg slecht. Het ging steeds ergens in een hoek staan om gras te eten, met de kont naar ons toe. Met dat ik duidelijk bleef over wat ik wilde, zag je dat het paard langzaamaan steeds sneller ging reageren met minder hulpen. Na ongeveer 20 minuten was het paard helemaal niet meer met de omgeving bezig. Met dat ik namelijk even geen enkele hulp meer gaf, draaide het paard zich om en stond hij op zo’n 8 meter afstand tegenover mij met de oren naar voren. Gras was niet interessant meer, niets was nog interessant behalve ons. Ik kon hem steeds eenvoudiger rond sturen, terwijl hij al likkend en kauwend steeds meer ontspande. Hij vond het duidelijk een opluchting dat het niet meer nodig was om de omgeving in de gaten te moeten houden. Hij vertrouwde compleet op mij. Natuurlijk heb ik de eigenaresse zelf dit ook laten uitvoeren. Ik vroeg haar om een overgang van draf naar stap te laten gebeuren door alleen zelf uit te blazen. Ze keek even alsof ik chinees praatte, maar voerde het tóch uit. Ze blies uit, maar onvoldoende diep. Het paard draafde door. Ik vroeg haar het nogmaals te doen en nu haar hele lijf écht te ontspannen. Gevolg? Het paard reageerde onmiddellijk door een overgang terug te maken naar stap, draaide zijn hoofd naar haar toe en wilde naar haar toekomen. Daar stond hij dan, recht tegenover haar, geïnteresseerd om het volgende dat ze van hem zou vragen. Na een uurtje hadden we een paard dat totaal anders uit zijn ogen keek. Zijn blik was veel meer open. Hij stond bij ons met zijn hoofd laag in complete rust. Dat is nou teamwork. Grondwerk is de basis, altijd. Van hieruit gaan we verder, want we zijn uiteraard nog niet klaar.

© Copyright Tussen Ruiter en Paard

< vorige blog

>volgende blog

Verwante blogs

#56 Blog Grondwerk Op weg naar bitloos rijden. Hoe begin je daar eigenlijk mee?   Om bitloos te leren rijden is het eerst belangrijk dat je op de grond elkaar goe...
Erg dominant… Of toch niet? Een heel aantal jaren geleden kreeg ik een prachtige New Forest onder mijn hoede. Het was een toen 4-jarige merrie. Ik zou dit dier verder door gaan...
Hoe ziet de training eruit voor een introvert paar... Zoals gezegd in het vorige blog hebben paarden twee hersenhelften die apart van elkaar werken. Dit is dus anders dan bij ons als mens. Paarden kunne...
De kracht van aandacht Soms heb je van die dagen dat je eigenlijk niet zoveel zin hebt om iets te doen. Dagen dat je je eigenlijk niet zo heel oke voelt. Dan heb je eige...